ไม่ได้มาอัพนานมากเลย ก็ทำงานที่ชุมพร วันๆๆก็ทำแต่งาน ก็เลยไม่ค่อยได้ออกไปไหนสักเท่าไร แล้วอย่างนี้จะมีเวลาไปจ่าเงินค่าลงทะเบียนบัณทิตหรือเปล่าก็ไม่รู้ ก็คงต้องให้ป้อมให้มั้ง น่าจะเป็นเช่นนั้น

 

   พรุ่งนี้ เฮียรับปริญญาก็เห็นว่าป๊ากับไอ๊ ก็ไปด้วยเช่นกัน ก็คงจะวุ่นน่าดูเชียว พอปลายปีก็เป็นของเราที่จะได้รับ เราว่าอยู่แล้วคงต้องไปอยู๋แล้ว ครั้งเดียวในชีวิต ต้องไปอยู่แล้ว

 

    รับการทำงาน เราถือว่า happy นะ ไม่ได้ลำบกอารายมากมาย ณ ตอนนี้กก็กำลังศึกษางานอยู่เหมือนกัน ต้องผ่าน โปรให้ได้เลย

 

 

        วันนี้ที่เราสมัครงานไปไม่ได้มีติดต่อกลับมาเลย มีแต่ไทยประกันชีวิตเท่านั้น หลายสายมากเลยขอบอก วันนี้มีมา 4-5 สายเลยสุดยอดเลย

ก็ได้ไปไหนเลยวันนี้ก็นั่งโหลดเพลงที่ชุมนุมแบบว่าเดี๋ยวเราก็จะย้ายคอมแล้วงัย ก็เด๊ยวจะไม่มีที่โหลดอีกแล้ว อีกนานกว่าจะได้จับคอมเครื่องนี้อีก ก็ว่าจะย้ายของวันอาทิตย์นี้เหมือนกัน

                สำหรับวันนี้ก็เป็นการพูดในเรื่องในการเป็น staff cheer ที่กำลังจะเป็นช่วงสุดท้ายที่จะมีการสอบ final ในวันศูกร์ที่ผ่านมา ถ้าเกิดใครก็ตามที่ได้ไปดูน้องที่เทรนที่ผ่านๆๆ มา ก็จะทราบว่า น้องรุ่นนี้ รุ่นที่ 44 มีพัฒนาการที่ค่อนข้างช้ามาก เมื่อเทียบกับระยะเวลาที่ผ่านไปในแต่ละวัน ถึงแม้ว่าคนที่สนใจมาทำ staff จะเยอะกว่า 2 ปีที่ผ่านมาก็ตาม ดีนะ คนยิ่งเยอะยิ่งดี เพราะจะได้ช่วยกันดูแลน้องในคณะ ที่มีประมาณ 1000 กว่าคน ก็น้องรุ่นนี้มีประมาณ 25 คน ทึ่ผ่าน last train ถ้าจำนวนตัวเลขผิด ก็ขออภัย

 

          ระเด็นอยู่ที่พี่คนที่ train น้อยมาก ถึงน้อยมากที่สุด และไม่แค่นั้น จากการที่เราสังเกตุและสัมผัสมาก็เห็นว่าเวลาที่น้อง trainตอนกลางวันก็ดีนะ แต่ไม่อยากจะบอกว่าตัวอย่างก็ไม่ได้ดีไปกว่าสักเท่าไรหรอก เราไม่รูนะว่าก่อนที่จะมาสอนน้องพวกน้องซ้อมกันมาหรือเปล่า แต่สำหรับปีที่พี่ train ซ้อมมาแน่นอนตัวอย่างต้องดี และต้องดีกว่ากว่าน้องหลายขุม น้องมันถึงจะได้ดี เราว่านะ

 

 

 

      ไม่เท่านั้น เวลาตอนกลางคืนที่น้องซ้อมกันเอง กว่ารุ่นพี่จะมาเป็นตัวอย่างนานมาก เออรู้ว่าคนน้อย รู้ว่าต้เองประชุม แต่ส่งสอนเพลงมาคนเดียวคงไม่เป็นไรมั้ง หรือว่าไม่มั่นใจที่ต้องร้องเพลงคนเดียว และปีนี้ก็พิเศษด้วยว่า บางเพลง ท่าทางการตบมือก็แตกต่างกับที่เราร้องกัน

 

 

 

        และที่เด่นชัดมาก ก็เมื่อวานที่ผ่านมาตอนกลางวันน้องไปซ้อมกันที่สนามกีฬา เราก็ถามน้องว่ามีรุ่นพี่คนไหนไปดูบ้าง ก็รู้มาว่า มีแฟงกับเบนซ์ ไปดูเพราะจะมีการเทรน พยาบาล ไม่รู้ว่าสอนเพลงหายไปไหน หรืออีกมุมหนึ่งน้องไม่รู้หรือเปล่าว่าควรจะโทรฯตามรุ่นพี่มาดู อาจจะประมาณว่าน้องเค้าเกรงใจหรือเปล่าก็ไม่รู้ เราก็ไม่ได้อยู๋ในสถานการณ์ ณ ตอนนั้น คือไม่อยากจะบอกว่าถ้าน้องยังร้องเพลงกันอย่างนี้ final ร้องอย่างไรก็ไม่ผ่าน แล้วมันก็จะเป็นตราบาปที่เราสอบเพลงนี้ไม่ผ่านแล้วเอาเพลงนี้ไปสอนน้อง น้องก็จะเสียกำลังใจ หรือเปล่า (ไม่รู้)

 

 

  staff cheer เป็นตัวอย่างที่ไม่ดีก็อาจจะเป็นที่น้องส่วนหนึ่งที่อาจจะยังซ้อมไม่เต็มที่พอ เพราะจะสอบแล้ว บางคนยังตบมือเจ็บเลย และบางคนก็ออกเสียงจากช่องท้องไม่ได้ แต่อีกนัยหนึ่งคนเป็นพี่ที่เทรนน้องมาก็อาจจะรับไปเต็มๆๆ เลยก็ได้

 

 

 

   เราคงเคยเจอกับชีวิตจริงว่าเวลาที่เราเห็นว่าใครทำตัวไม่ดีเค้าไม่ได้มองที่ตัวคนทำผิดหรอก แต่เค้ามองไปที่พ่อแม่ ผูปกครอง คนที่สอนเค้ามาเค้าสอนกันอย่างไร ? จึงได้ออกมาเป็นอย่างนี้ staff cheer #44

        

      จบแล้วก็วันี้ก็ไปให้อาจารย์ที่ปรึกษษเซ้นต์ หมดเรื่องหมดราวกันไปสักกะที จะเริ่มหางานได้อย่างจริงจัง ในขณะที่คนอื่นๆเค้าได้งานกันไปหมดแล้ว บางคนได้เงินเดือนเงินเดือนแรกไปแล้วด้วยซำไป เฮ้อเอาวะ หัวเราะที่หลังดังกว่า หมดกับค่าโปรเจคเนี่ย 1367 บาม แบบว่เยอะๆเดลยขอบอก แต่ให้เราจบแล้วไม่ต้องเรียน Summer หรืออีเทอม เราก็ยอมเสีย จะได้ไปๆๆ สักกะที

 

      ช่วงนี้ที่ลาดกระบังก็ครึ้มฟ้าครึ้มฝน เดี๋ยวก็คงตกมั้ง ฟ้ามืดมากเลย เดี๋ยวเราก็ต้องย้ายของแล้ว ไม่ได้มาอยู๋แบบนี้อีกต่อไป เศร้านะเราว่า เมื่อคืนคุยเอ็ม กับเพื่อนเออ เค้าก็ถามว่าเพิ่อนได้งานกันยัง เออเราก็บอกไปว่าเออทำที่ฉะเชิงเทรา ระยอง แล้วเพื่อนก็บอกว่า เออกระจัดกระจายกันดีมากเลย เราก็ว่าอย่างนั้นล่ะ

เวลาร่วมตัวกันก็ยากนะ เราก็อาจจะไม่ค่อยได้มาก็ได้ เพราะอาจจะทำงานที่บ้านก็ได้ เราไม่อยากทำงานที่กรุงเทพเลย เราไม่อยากเจอบรรยากาศอย่างนี้ ไม่ชอบนะ

 

 เดี๋ยวคืนนี้ค่อยมาเขียนใหม่ ตอนนี้อยากจะบอกว่าเราจบแล้วเท่านั้นเอง ไม่มีอารายมากหรอก

 

     

        ก็วันนี้หลังจากที่เราต้องไปเดินหาร้านที่เค้าจะไปเย็บเล่มได้ ก็เรากับไกท์ 2 คนไปที่รามคำแหง แบบว่าลุยกันสุดๆๆ นะ สุดท้ายก็ได้เย็บ เล่มละ 250 บาท แบบว่าแพงมากเลย แต่มันจำเป็นก็อยากให้มันจบๆกันไปสักกะที ก็สรุปว่าอาจจะต้องออกตังค์คนละ 12000 ราวๆๆ นั้นเลย

 

 

      เสร็จก็มาดูน้องก็แน่นอน สถานการณื ก็อย่างที่เราหรือว่าหลายๆคนที่ผ่านการเป็น staff cheer มาก็น่าจะรู้ว่ามันกดดัน ขนาดไหน มันเหนื่อยเท่าไร มันได้รู้ซึ้งถึงการเป็น staff cheer ว่ากว่าที่จะเป็นได้  ม นต้องผ่าอารายมาบ้าง ก็เพิ่งเสร็จประมาณ ตี 2

 

 

 

   หวังเป็นอย่างยิ่งว่าน้องรุ่นนี้จะไม่ทำให้เราผิดหวัง

 

 

   ไม่ให้รุ่นพี่ต้องผิดหวัง

  เมื่อวานเป็นวันที่น้องสตาฟปี 1 ที่จะชึ้นปี 2 เป็นการเทรนก่อนที่จะเทรนวันสุดท้าย ก็ไม่มีอารายมากมายก็ขอดูเพลงแล้วให้ไปปรับแก้ตรงไหนเตรียมพร้อมที่จะสอบไฟนอลก็เหมือนกับเป็นการติวให้น้องอารายประมาณนั้น

 

เมิ่อวานครับเสร็จเรียบร้อยแล้วสำหรับรูปล่มที่พร้อมที่จะพริ๊นแล้วก็เย็บเล่มกว่าจะเสร็จ แต่ก็ยังไม่เสร็จหมดหายห่วงนะ    เพราะต้องหาที่เย็บอีกต่างหาก ชีวิตมันก็เป็นอย่างนี้แล

 

เอาตุ้มหูออกแล ว ความจริงเราไม่ควรเอาออกเดี๋ยวก็จะตัน เออเรากลัวว่าหูมันจะเน่า ไม่เป็นไรเดี๋ยวหายแล้วค่อยไปเจาะไหม เอาเป็นที่ร้านเค้าเจาะให้ดีกว่าหรือไม่ก็โรงพยาบาท เลยสงสัยต้องเบ 2 รอบ เฮ้ ก็อยากสวยอยากเท่ห์ ก็ต้องทนนิดหนึ่ง