ไม่ได้มาอัพนานมากเลย ก็ทำงานที่ชุมพร วันๆๆก็ทำแต่งาน ก็เลยไม่ค่อยได้ออกไปไหนสักเท่าไร แล้วอย่างนี้จะมีเวลาไปจ่าเงินค่าลงทะเบียนบัณทิตหรือเปล่าก็ไม่รู้ ก็คงต้องให้ป้อมให้มั้ง น่าจะเป็นเช่นนั้น

 

   พรุ่งนี้ เฮียรับปริญญาก็เห็นว่าป๊ากับไอ๊ ก็ไปด้วยเช่นกัน ก็คงจะวุ่นน่าดูเชียว พอปลายปีก็เป็นของเราที่จะได้รับ เราว่าอยู่แล้วคงต้องไปอยู๋แล้ว ครั้งเดียวในชีวิต ต้องไปอยู่แล้ว

 

    รับการทำงาน เราถือว่า happy นะ ไม่ได้ลำบกอารายมากมาย ณ ตอนนี้กก็กำลังศึกษางานอยู่เหมือนกัน ต้องผ่าน โปรให้ได้เลย

 

 

        วันนี้ที่เราสมัครงานไปไม่ได้มีติดต่อกลับมาเลย มีแต่ไทยประกันชีวิตเท่านั้น หลายสายมากเลยขอบอก วันนี้มีมา 4-5 สายเลยสุดยอดเลย

ก็ได้ไปไหนเลยวันนี้ก็นั่งโหลดเพลงที่ชุมนุมแบบว่าเดี๋ยวเราก็จะย้ายคอมแล้วงัย ก็เด๊ยวจะไม่มีที่โหลดอีกแล้ว อีกนานกว่าจะได้จับคอมเครื่องนี้อีก ก็ว่าจะย้ายของวันอาทิตย์นี้เหมือนกัน

                สำหรับวันนี้ก็เป็นการพูดในเรื่องในการเป็น staff cheer ที่กำลังจะเป็นช่วงสุดท้ายที่จะมีการสอบ final ในวันศูกร์ที่ผ่านมา ถ้าเกิดใครก็ตามที่ได้ไปดูน้องที่เทรนที่ผ่านๆๆ มา ก็จะทราบว่า น้องรุ่นนี้ รุ่นที่ 44 มีพัฒนาการที่ค่อนข้างช้ามาก เมื่อเทียบกับระยะเวลาที่ผ่านไปในแต่ละวัน ถึงแม้ว่าคนที่สนใจมาทำ staff จะเยอะกว่า 2 ปีที่ผ่านมาก็ตาม ดีนะ คนยิ่งเยอะยิ่งดี เพราะจะได้ช่วยกันดูแลน้องในคณะ ที่มีประมาณ 1000 กว่าคน ก็น้องรุ่นนี้มีประมาณ 25 คน ทึ่ผ่าน last train ถ้าจำนวนตัวเลขผิด ก็ขออภัย

 

          ระเด็นอยู่ที่พี่คนที่ train น้อยมาก ถึงน้อยมากที่สุด และไม่แค่นั้น จากการที่เราสังเกตุและสัมผัสมาก็เห็นว่าเวลาที่น้อง trainตอนกลางวันก็ดีนะ แต่ไม่อยากจะบอกว่าตัวอย่างก็ไม่ได้ดีไปกว่าสักเท่าไรหรอก เราไม่รูนะว่าก่อนที่จะมาสอนน้องพวกน้องซ้อมกันมาหรือเปล่า แต่สำหรับปีที่พี่ train ซ้อมมาแน่นอนตัวอย่างต้องดี และต้องดีกว่ากว่าน้องหลายขุม น้องมันถึงจะได้ดี เราว่านะ

 

 

 

      ไม่เท่านั้น เวลาตอนกลางคืนที่น้องซ้อมกันเอง กว่ารุ่นพี่จะมาเป็นตัวอย่างนานมาก เออรู้ว่าคนน้อย รู้ว่าต้เองประชุม แต่ส่งสอนเพลงมาคนเดียวคงไม่เป็นไรมั้ง หรือว่าไม่มั่นใจที่ต้องร้องเพลงคนเดียว และปีนี้ก็พิเศษด้วยว่า บางเพลง ท่าทางการตบมือก็แตกต่างกับที่เราร้องกัน

 

 

 

        และที่เด่นชัดมาก ก็เมื่อวานที่ผ่านมาตอนกลางวันน้องไปซ้อมกันที่สนามกีฬา เราก็ถามน้องว่ามีรุ่นพี่คนไหนไปดูบ้าง ก็รู้มาว่า มีแฟงกับเบนซ์ ไปดูเพราะจะมีการเทรน พยาบาล ไม่รู้ว่าสอนเพลงหายไปไหน หรืออีกมุมหนึ่งน้องไม่รู้หรือเปล่าว่าควรจะโทรฯตามรุ่นพี่มาดู อาจจะประมาณว่าน้องเค้าเกรงใจหรือเปล่าก็ไม่รู้ เราก็ไม่ได้อยู๋ในสถานการณ์ ณ ตอนนั้น คือไม่อยากจะบอกว่าถ้าน้องยังร้องเพลงกันอย่างนี้ final ร้องอย่างไรก็ไม่ผ่าน แล้วมันก็จะเป็นตราบาปที่เราสอบเพลงนี้ไม่ผ่านแล้วเอาเพลงนี้ไปสอนน้อง น้องก็จะเสียกำลังใจ หรือเปล่า (ไม่รู้)

 

 

  staff cheer เป็นตัวอย่างที่ไม่ดีก็อาจจะเป็นที่น้องส่วนหนึ่งที่อาจจะยังซ้อมไม่เต็มที่พอ เพราะจะสอบแล้ว บางคนยังตบมือเจ็บเลย และบางคนก็ออกเสียงจากช่องท้องไม่ได้ แต่อีกนัยหนึ่งคนเป็นพี่ที่เทรนน้องมาก็อาจจะรับไปเต็มๆๆ เลยก็ได้

 

 

 

   เราคงเคยเจอกับชีวิตจริงว่าเวลาที่เราเห็นว่าใครทำตัวไม่ดีเค้าไม่ได้มองที่ตัวคนทำผิดหรอก แต่เค้ามองไปที่พ่อแม่ ผูปกครอง คนที่สอนเค้ามาเค้าสอนกันอย่างไร ? จึงได้ออกมาเป็นอย่างนี้ staff cheer #44

        

      จบแล้วก็วันี้ก็ไปให้อาจารย์ที่ปรึกษษเซ้นต์ หมดเรื่องหมดราวกันไปสักกะที จะเริ่มหางานได้อย่างจริงจัง ในขณะที่คนอื่นๆเค้าได้งานกันไปหมดแล้ว บางคนได้เงินเดือนเงินเดือนแรกไปแล้วด้วยซำไป เฮ้อเอาวะ หัวเราะที่หลังดังกว่า หมดกับค่าโปรเจคเนี่ย 1367 บาม แบบว่เยอะๆเดลยขอบอก แต่ให้เราจบแล้วไม่ต้องเรียน Summer หรืออีเทอม เราก็ยอมเสีย จะได้ไปๆๆ สักกะที

 

      ช่วงนี้ที่ลาดกระบังก็ครึ้มฟ้าครึ้มฝน เดี๋ยวก็คงตกมั้ง ฟ้ามืดมากเลย เดี๋ยวเราก็ต้องย้ายของแล้ว ไม่ได้มาอยู๋แบบนี้อีกต่อไป เศร้านะเราว่า เมื่อคืนคุยเอ็ม กับเพื่อนเออ เค้าก็ถามว่าเพิ่อนได้งานกันยัง เออเราก็บอกไปว่าเออทำที่ฉะเชิงเทรา ระยอง แล้วเพื่อนก็บอกว่า เออกระจัดกระจายกันดีมากเลย เราก็ว่าอย่างนั้นล่ะ

เวลาร่วมตัวกันก็ยากนะ เราก็อาจจะไม่ค่อยได้มาก็ได้ เพราะอาจจะทำงานที่บ้านก็ได้ เราไม่อยากทำงานที่กรุงเทพเลย เราไม่อยากเจอบรรยากาศอย่างนี้ ไม่ชอบนะ

 

 เดี๋ยวคืนนี้ค่อยมาเขียนใหม่ ตอนนี้อยากจะบอกว่าเราจบแล้วเท่านั้นเอง ไม่มีอารายมากหรอก

 

     

        ก็วันนี้หลังจากที่เราต้องไปเดินหาร้านที่เค้าจะไปเย็บเล่มได้ ก็เรากับไกท์ 2 คนไปที่รามคำแหง แบบว่าลุยกันสุดๆๆ นะ สุดท้ายก็ได้เย็บ เล่มละ 250 บาท แบบว่าแพงมากเลย แต่มันจำเป็นก็อยากให้มันจบๆกันไปสักกะที ก็สรุปว่าอาจจะต้องออกตังค์คนละ 12000 ราวๆๆ นั้นเลย

 

 

      เสร็จก็มาดูน้องก็แน่นอน สถานการณื ก็อย่างที่เราหรือว่าหลายๆคนที่ผ่านการเป็น staff cheer มาก็น่าจะรู้ว่ามันกดดัน ขนาดไหน มันเหนื่อยเท่าไร มันได้รู้ซึ้งถึงการเป็น staff cheer ว่ากว่าที่จะเป็นได้  ม นต้องผ่าอารายมาบ้าง ก็เพิ่งเสร็จประมาณ ตี 2

 

 

 

   หวังเป็นอย่างยิ่งว่าน้องรุ่นนี้จะไม่ทำให้เราผิดหวัง

 

 

   ไม่ให้รุ่นพี่ต้องผิดหวัง

  เมื่อวานเป็นวันที่น้องสตาฟปี 1 ที่จะชึ้นปี 2 เป็นการเทรนก่อนที่จะเทรนวันสุดท้าย ก็ไม่มีอารายมากมายก็ขอดูเพลงแล้วให้ไปปรับแก้ตรงไหนเตรียมพร้อมที่จะสอบไฟนอลก็เหมือนกับเป็นการติวให้น้องอารายประมาณนั้น

 

เมิ่อวานครับเสร็จเรียบร้อยแล้วสำหรับรูปล่มที่พร้อมที่จะพริ๊นแล้วก็เย็บเล่มกว่าจะเสร็จ แต่ก็ยังไม่เสร็จหมดหายห่วงนะ    เพราะต้องหาที่เย็บอีกต่างหาก ชีวิตมันก็เป็นอย่างนี้แล

 

เอาตุ้มหูออกแล ว ความจริงเราไม่ควรเอาออกเดี๋ยวก็จะตัน เออเรากลัวว่าหูมันจะเน่า ไม่เป็นไรเดี๋ยวหายแล้วค่อยไปเจาะไหม เอาเป็นที่ร้านเค้าเจาะให้ดีกว่าหรือไม่ก็โรงพยาบาท เลยสงสัยต้องเบ 2 รอบ เฮ้ ก็อยากสวยอยากเท่ห์ ก็ต้องทนนิดหนึ่ง

         ก็เมื่อวานหงส์ชวนไปเดินซื้อของที่แพลทินัมไหม เราระบปากว่าจะไป ก็ไปเดินดูๆๆ คงไม่ซื้ออารายมากอยู่แล้ว ก็นัดเจอกันที่โน่น ประมาณ 10.30 น. เดินแบบว่าหลายชั่วโมงอยู่นะ เราได้กระเป๋ามาหนึ่งใบ ส่วนหงส์ ได้เสื้อมาแค่ตัวเดียว เออก็มีของขายเยอะนะ เยอะมากเลย เส้อผ้า รองเท้า กระเป๋า ประมาณนั้น

          แล้วหงส์ก็ให้เพื่อนมาส่งที่อนุสาวรีย์ ก็เลยติดรถเพื่อนหงส์มาด้ววยก็กลับรถตูสะดวกดี ก่อนจาก เออหงส์ก็บอกว่า

 หงส์ : ขอบใจมากนะที่มาเดินเป็นเพื่อน

  เรา : ไม่เป็นไรหรอก เนี่ยอาจจะเป็นครั้งสุดท้ายที่เราได้มาเดินด้วยกันอย่างนี้ก็ได้

        เราๆไม่อยากจะบอกว่าเราหมายถึงอย่างนั้นจริง เราไม่มีทางที่จะรูอนาคตของเราได้ มันเป็นสิ่งที่ไม่แน่นอน เราอาจจะไม่มีโอกาสนั้นอีกและนี้ก็อาจจะเป็นโอกาสสุดท้ายก็ได้จริง ๆ ๆ

         กลับมาฝนตกอีกต่างหาก เสื้อผ้าที่ซักเมื่อเช้าก็แน่นอนว่าเปียกดีที่ยังวไม่หมดตู้ไป เหนื่อยมากเลยช่วงนี้อารมณืไม่ค่อยดี มันเหมือนมีเรื่องหลายๆๆอย่างประดังเข้ามาหลายๆๆเรื่องทั้งการหางาน รูปเล่มที่ยังไม่เสร็จ ยังไม่ได้ไปส่งเย็บเล่ม ให้มันเสร็จๆๆไปสักกะที ก็เครียดนะ กดดัน เฮ้อ

     

   ก็วันนี้หลังจากที่นัดกับไก่ต๊อกไปเต้นแอโรบิค ที่สวนราษฎร์ แบบว่าเหนื่อยมากๆๆ อากาศร้อนด้วยล่ะ เหงื่ออกเยอะมากเลย แต่ดีก็เป็นการเผาผลาญที่ดีมากๆๆ หลังจากนั้นก็ไปเจาะหูที่ตลาดนัด ก็เจาะฟรีนะ แต่ต้องซื้อตุ้มหุกับเค้า ก็เป็นเงินแท้ง่ะ หวังว่าหูคงไม่เน่านะ ก็ต้องดูแลกันนิดหนึ่ง อยากเท่ห์ง่ะ ก็เจาะ 3 รูด้วยกัน ไม่รู้ว่าป๊าจะว่าหรือเปล่า คงไม่ว่าอารายมากมั้ง

 

 

   แล้วก็ซื้อพวงมาลัยไปไหว้พระจอม ก็ทำเป็นประจำอยู่แล้วหลังจากที่ออกงานวิ่งที่ใดก็ตาม และไม่ว่าจะได้รางวัลติดมือด้วยหรือไม่ก็ตาม แล้วก้กลับไปอาบน้ำแบบว่าดูแลหูกันสุด ๆๆเราต้องสระ มันต้องโดนน้ำซึ่งเค้าก็บอว่าถ้าหลีกเลี่ยงได้ก็ไม่ควรโดนน้ำ จะพยายาม 

 

 

   พรุ่งนี้จะไปสมัครงานที่กิ่งแก้วแล้ว ไปกับหงส์มอไซด์ ซินอีกเช่นเคย พรุ่งนี้ สู้ๆๆ สู้ตาย เราต้องได้งานอย่างแน่นอน

   วันนี้ตื่นขึ้นมาเพราะเสียงโทรศัพท์มือถือที่ดังมากๆ พี่ต๊อปโทรมา ก็เรารัดกันไว้ว่าจะไปซื้อของที่ FBT วันนี้เป็นวันแรงงานเค้าเอาของมาลดราคาแค่วันนี้เท่านั้น เค้าจัดลดราคากันทุกปี ก็ไปกันได้ เสื้อ กางเกงวอมล์ ที่ใส่รองเท้า ก็หมดไป 377 บาท แบบว่าหมดกระเป๋าเลยทีเดียว ไม่มีเงินเลยติดตัวเลย

   พอกลับมาก็ประมาณ 10 โมงกว่าๆๆ ก็ว่าจะเอกางกเงที่จะใส่ไปสมัครงานไปแก้ แต่ปรากฎว่าร้านผิดหมดเลย สงสัยต้องเป็นวันพรุ่งนี้แล้ว จะได้ไปสมัครงานกับเค้าซะที เพื่อนๆๆเค้าได้งานกันหมดแล้ว ที่ล่าสุดก็เป็นยายที่ได้งานที่อยุธา แล้วเราล่ะ

ยังไม่เป็นวุ้นเลย อย่างเซ็ง ไม่มีงาน ก็ไม่มีเงิน เฮ้อ อยากได้อารายก็รอไปก่อน

  ปวดขาเลยเมื่อว่าว่า warm down หลังจากที่วิ่งแล้วนะ สงสัยว่าเราวิ่งขึ้นสะพานแน่เลย อีกอย่างเราไม่ฟิตด้วย ดีที่ได้ที่ 3 มา ไม่เช่นนั้น เราคงเซ็งแย่เลย 

    ก็เมื่อคืนตื่น ตี 2 ครึ่ง ต้องไปวิ่งที่สิงห์บุรี เออง่วงมากเลย วิ่ง 10 .8 กม. เวลาที่ใช้ไม่ค่อยดีเท่าไร เพราะเจอสะพาน 2 สะพานด้วยกันอย่างเหนื่อยแต่ก็ดีที่ได้ที่ 3 มา ถ้วยแปลกดีไม่เหมือนของที่อื่นๆที่ได้มา เป็นรูปสิงโตเป่าแก้ว สวยดี

   พอกลับมาที่ลาดกระบังก็กินข้าว อาบน้ำ ซํกผ้า  แล้วก็มาดูน้องที่พี่ปี 4  เค้ามาดูน้องว่าเอ ผ่านการเทรนมาก็ครึ่งทางแล้ว ผ่านมิดเทอมมาแล้ว น้องยังไม่พร้อมนะ แทนที่จะเอาเวลาไปนอน ตอนที่ดูน้องทำกิจกรรม อย่างง่วง เพลียมากเลย สุดๆๆง่ะ

นอน ไปแค่ 2 ชม. เท่านั้นเอง

     ก็วันนี้ก็ตื่นขึ้นมาก็ทำโปรเจคเกี่ยวกับงานเอกสารอารายนิดหน่อย ก็ไปหาไกท์ ที่ห้องเอาโปรแกรมไปให้ แล้สแบบว่าเราเป็นคนที่สะเพร่า เอาแผ่นผิดไป ไม่ได้เชคให้ดีเสียก่อน ก็เลยเสียเวลา ไปกลับ แล้วแบบว่าอากาศตอนเที่ยง ร้อนสุดๆๆขอบอก ต้องมาเอาแผ่นที่ชุมนุม แล้วเอาไปให้ไกท์ ที่หออีกรอบ อย่างเซ็งเลย

   แน่นอนว่ามันสมควรที่จะเครียด แต่ก็ไม่อยากให้เครียดอารายมากมาย ทุกอย่างจะต้องผ่านไปได้ด้วยดี ใช่ไหม อย่างนี้ยังไม่แน่ใจเลยว่าผลที่ออกมาจะเป็นเช่นไร

   พรุ่งนี้งานหนักมาก ถึงมากที่สุดเลย  มันเป็นอนาคตของเราทั้ง 3 คน ถึงแม้ใคครหลายๆๆ คนจะบอกว้าผ่านล่ะ อาจารย์ เค้าก็ขู่ ไปอย่างนั้นเอง ก็ขอให้เป็นอย่างนั้น จะดีใจมากๆๆ เลย แล้วแถมพรุ่งนี้ทำความสะอาดชุมนุมด้วย เป็นวันอาทิตย์ คนเข้ามากันตรึม มาดูบอลนะ

 

   เราก็ไปดูน้องเทรนกันที่หลังสมาคมศิษย์เก่า น้องมากันเยอะนะ 25 คนก็ถือว่าโอนะ แต่จะดีมากกว่านี้ ตอนที่หลังจบการเทรนก็ประมาณสัก 30-40 คนก็จะดีมากๆๆ ขออก จะได้ไม่เหนื่อยมากนัก

  โปรเจคก็เสร็จแล้วสำหรับงานนะ แต่ก็เป็นงานที่งานของเด็กประถมอย่างไรก็ไม่รู้ เอาเป็นว่าวันจันทร์หน้าก็รู้ว่าจะหมู่หรือว่าจ่า อยากให้มันเสร็จๆๆสักกะที

   วันนี้ตอนเย็นไปฟังเค้าบรรยาย ตอนเเรกที่เข้าไปไม่รู้หรอกว่าจะเป็น herballife เออ แบบอึ้งไปเลย ปวดหัวเลย เราเป็นคนที่ไม่ค่อยสนใจการทำธุรกิจอย่างนี้อยู่แล้วงัย โอเคเงินที่ได้มันเยอะนะ แต่จะมีกี่คนที่จะได้เช่นอย่างที่เคเเอมาพูดกัน ได้ 300000 อย่างนี้ เออนะ เอาไว้ก่อนแล้วกันไม่ได้สนใจ ในตอนนี้นะ แล้วมันต้องไปเทรนด้วยนะ วันอาทิตย์นี้เลย ค่าบัตรนะ 550 บาท อย่างแพง เรากะจะออกแล้ว แต่ก็เกรงใจ ไหนๆๆ ก็มาแล้ว ต้องนั่งรถตูและต่ด้วยรถไฟฟ้า ลงที่สุรศักดิ์ 30 บาทไปกลับ 60 บาท แล้วไหนค่ารถตู้อีกล่ะ ไปกลับ 70 บาท แบบว่าเสียไปเยอะพอสวรเลยทีเดียว

 

     ไมรีบ รอจังหวะชีวิต

 

       วันนี้ ไปซื้อเสื้อผ้าที่อนุสาวรีย์ แบบว่าหายากมากเลย เราเป็นคนตัวใหญ่ ไซส์ ก็หายากนิดหนึ่ง ที่ซื้อนะมีเข็มขัด เสื้อ กางเกง รองเท้า ถ่ายรูปรับปริญญาอีก กินพิซซ๋าอีก หมดไปพันกว่าบาท

        พรุ่งนี้ ตอน18.30 น. ต้องไปสัมมนาว่าจะทำงานหรือเปล่า เป็นการตัดสินใจว่าจะเอาอย่างไร ต้องรอจังหวะฃชีวิต

   ก็วันนี้เป็นping IV วันที่ 3 อแล้วครับท่าน ในในฐานะปี 4 ที่ได้มองเห็นน้องทำงานบอกเลยว่าน้องทุกคนตั้งใจทำงานหกันมาก แน่นอนว่าการทำงานย่อมต้องมีอุปสรรคที่เกิดขึ้น แต่ก็สามารถที่จะผ่านไปได้ในหลายๆๆจุด

 

 

 

ก็ขอให้งานออกมาดีเลยแล้วกัน

     วันนี้ก็ไปทำ ทำ  ทำ ทำ ทำ  มันอยู่นั้นล่ะ มันก็ยังไม่เสร็จสักกะที

 

 

 

 

เออ แน่นอนว่าเลื่อนไปรายงาน เดือนหน้าเป็นที่แน้นอนแล้ว ก็ไม่ได้เครียดอารายมากมาย แต่อารมณ์

 

 

 

       ประมาณว่ามันเซ็งๆๆ คนอื่นเค้าจบ ไม่ได้ทำอารายแล้ว เที่ยวได้สบาย แต่เราต้องมานั่งแก้เล่มรายงาน ก็คือเราไปเปรียบเทียบกับคนอื่น ก็อย่างนี้ล่ะ   คนเราก็เป็นแบบนี้ ที่ รัก โลภ โกรธ หลง เป็นธรรมดา

   วันนี้ก็ไม่รูว่าอารมณ์ประมาณไหนว่า เออไปบริจาคเลือดที่สภากาชาดคนเยอะเลยทีเดียวล่ะ แต่ก็รอไม่นาน ตอนแรกก็นึกว่าเจ็บ  เข็มแบบว่าเออใหญ่พอสมควร ไม่เช่นนั้นมันคงทิ่มแทงเนื้อไปหาเส้นเลือดได้หรอก

       วันนี้ก็ไปทำโปรเจคเหมือนเดิม ทำให้ไม่ได้ไปวิ่งมา 2 วีนแล้วนะเนี่ย วันนี้อาจารย์ ไม่มา ก็เลยไม่มีที่ปรึกษาว่าง่ายๆๆ ก็เลยยกคอม กลับหอ กลับไปทำที่หอ

     ออนโทรมาบอกว่า เอ๋รูจักคนที่เขียน โปรอฃแกรมเก่งๆๆๆ ไหม ให้มาดู code ให้หน่อย เออเราก็บอกว่าเราจะหาให้ พอดีมากๆๆที่เราได้เจอบอล แบบว่า เราซึ้งใจบอลมากๆๆ บอลเป็นอารายที่ที่สุดแล้ว ณ ช่วงเวลานี้ ที่ช่วยเรา เรายอมรับเลยว่า เราไม่เก่งโปรแกรม ทำก็ไม่เป็น เขียนก็ไม่ได้ ไม่สามารถช่วยเพื่อนทำอารายได้เลย เหมือนว่าเป็นตัวถ่วงของเพื่อนๆๆ ทำกัน 3 คน

     ต่อมาที่บอลก็ลากบอลไปตั้งแต่ 5.30 เลยไปที่หอยันห้องโปรเจคของบอลจนถึง 3 ทุ่ม ก็เลยแยกย้ายกันกลับบ้าน บอลนะมีงานส่งพรุ่งนี้ด้วย เราเกรงใจบอลมากๆๆๆ แต่บอลก็ไม่ได้ว่าอาราย ซึ้งใจมากๆๆๆๆๆๆๆ ขอบใจบอลมากกกกกกกกกก

 

        วั นนี้ไม่ได้ไปไหนเลยทำโปรเจค อาจารย์บอกว่าความคืบหน้าของกลุ่มเราช้ากว่าคนอื่นๆๆ

แล้วยังบอกอีกว่าถ้าไม่ดีพอก็อาจต้องไปรายงานในครั้งที่ 2 เอาเข้า รายงานรอบ 2 วันที่ 22 เมษายน แม่เจ้า อารายกันเนี่ย

 

 

ไม่อยากรายงาน รอบ 2 เลยง่ะ

ต้อเร่งแล้ว